Welcome to Nucky'z World

เริ่มมาก็ขอเกริ่นนิดนึง

ขอติดรูปไว้นะ แบบว่า อัพโหลดไม่ได้อ่ะ ขี้เกียจหาแล้วด้วย

เหนื่อย กะเดี๋ยวไปสลบแล้ว 55555

เริ่มต้นของวันกันเลย

เมื่อคืนก่อนนอนตี2กว่าๆ ตื่นมา7.30 แบบยังไม่หายจากอาการเมาขี้ตา

ก็ออกจากบ้านแล้วก็ตรงไปที่ประตูน้ำเพื่อไปเอาเสื้อที่ตัดไว้

ปรากฏว่า.............

.........

เกิดอาเพศ(สะกดงี้ป่าวหว่า) ป้าไม่มาเปิดร้าน ไอ้เราก็โทรหาน้องๆ ทำไงดี

สรุปคือ ฝากเบอร์ไ้ว้กะป้าร้านข้างๆ แล้วไปซื้อเสื้อที่ใส่วันนี้อ่ะแหละ

ผลของเรื่องเสื้อคือ ก็ไม่ได้ใส่ชุดที่ตั้งใจไว้ ไว้งานหน้าละกัน

ก็พอไปถึง ก็โอ้ว ว้าว กับของที่อยู่ข้างใน

แบบว่า ไม่ใช่หากันง่ายๆ นะนั่น โดยเฉพาะ พัด

มันน่าขโมยกลับบ้านเหลือเกิน 5555555555555

โช โช โช ตั้งแต่สมัยเอ๊าะๆ ยันแก่ (เฮ้ย ไม่ใช่ละ่ ยันหนุ่มหล่อ อิอิ)

ของที่ระลึกแบบว่า ชอบคะ จะเอาไปอ่านด้วยเวลาเดินทางไปทำงาน เพื่อเป็นกำลังใจ อิอิ

อีนี่ที่ว่าเซเมะนักหนา สาวแตกก็งานนี้แหละ ภาพอาราชิโผล่มาทีละคน มันก็กรี๊ด ทั้ง 5 คนเลย

ก็มีเล่นเกมส์

ฮาอ่ะ แบบว่าอเบลซแต่ละคนรองเท้านี่แบบ เตรียมตัวมาเพื่อวิ่งโดยเฉพาะ

เพลงเปิดเพลงแรก พอรู้ว่าต้องวิ่ง เค้าไม่สนอะไรแล้วไป

แล้วไปนึกว่าอินโทรเพลงเมื่อกี้เพลงไรหว่า?? 555555555

แต่ก็นะ ถ้าตอบไม่ได้ก็เหมือนไม่ใช่เพลงประจำตัว

A Day in Our Life เต้นก็ได้ แร๊พก็ได้ ตอบไม่ได้ ควรจะไปผูกคอตายที่ใต้ต้นผักชี(???)

ขำตอนที่สต๊าฟบอกให้ล็อกตัวแฝดไว้ กร๊ากกกกกกกกกกกกก เพราะอะไรอ่ะหรอ

เวลามีมีตบอร์ดของบ้านนี้ทีไรนะ ไอ้ 2 คนนี้มันกวาดรางวัลไปตลอด

สรุปคือ อเบลซ 4คน ได้รางวัลหมด แฮปปี้ไม่ยอมวิ่ง โห้ ไม่งั้นครบ5(แบ่งคนอื่นเค้าบ้างเหอะ)

ก็ไปแต่งตัว นั่งเม้าท์กันด้านหลัง แล้วก็ลงไปซื้ออะไรกิน(ทั้งๆที่หน้าก็แต่งแล้ว เสื้อก็ใส่แล้ว หัวก็เซ็ตแล้ว)

ขึ้นมาน้องๆ บอก จะเรียกแล้ว ชิบหาย

บล๊อกกิ้งยังไม่คล่อง ขอเวลาทวน 5 นาที

ไปทวนตรงทางหนีไฟแคบๆ จนพี่ติ๊ก(มั้ง)เข้ามาตามว่าเรียกแล้ว

โอ้ว มาย ก๊อด

ออกไปเต้น ด้วยความรู้สึกแบบนี้เป็นครั้งแรก

"อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด" กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก

แต่ก็เต็มที่ครับ เต็มที่อยู่แล้วกับเรื่องแบบนี้

จะบอกว่า ขอโทษ จริงๆ บล๊อกกิ้ง แตกกระจาย

พังพินาศเลย แต่ น่าแปลกตรงที่ว่า ถ้าเป็นงานอื่น

เราจะต่างคนต่างโดนสังคยานาเรียบร้อย

แต่งานวันนี้กลับชิวอย่างน่าประหลาด

จนกระทั่งเพลงสุดท้าย เปิดโอพีวี Kansha Kangeki Ame Arashi

เราต้องรอ(เสียงออกไมค์)ไปด้วย น้ำตาซึมๆ ไม่รู้ใครจะรู้สึกเหมือนเค้ามั๊ย

ภาพอาราชิที่เข้ามาในชีวิตวันแรกจนถึงทุกวันนี้มันประมวลในหัวเต็มไปหมด

พอจบการแสดง ทางบอร์ดก็เปิดโอพีวี 5*10 แม่เจ้า

น้ำตาหลั่งริน ร้องไห้กันเลยทีเดียว แต่ไม่ได้เศร้าเลย

มันตื้นตัน มันรู้สึกแบบว่า ดีใจนะ ที่วันนี้ยังมี ARASHI

ถ้าไม่มีพวกเขา ก็ไม่มีอเบลซ คงต่างคนต่างว่างเปล่า หาจุดยืนของตัวเองไม่ได้

คงไม่ได้เรียนรู้อะไรหลายๆ อย่างผ่านพวกเค้า

ยิ่งได้อ่านคำแปลที่หนุ่มได้พูดไว้ในคอนครบรอบ 10 ปี

เฮ้ออออออออออ ดีใจนะ ที่ได้รักวงนี้

มันอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูกเลย

มัน........โอ้ย หลายๆความรู้สึกไม่สามารถบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้จริงๆ

ไม่ว่าใครจะพูดว่าอะไรคุณยังไง ความรู้สึกที่มีก็ยังเหมือนเดิม

จะเพิ่มมากขึ้นกว่าเดิมด้วยซ้ำ

พูดได้เต็มปากว่า เจอแล้ว คนที่ใช่ คือคนนี้แหละ  

รัก

รัก

รัก

รักมาก

รักมาก

รักมาก

รักที่สุด

รักที่สุด

รักที่สุด

ขอบคุณสำหรับการทำงานอย่างหนักเพื่อคนที่คอยสนับสนุนพวกคุณ

ขอบคุณจริงๆ ที่ยังมีพวกคุณอยู่ในทุกวันนี้

ขอบคุณจริงๆ ที่ทำให้วันนี้ น้ำตาที่เสียไปมันไม่สูญเปล่าเลย

ขอบคุณที่ทำให้เราได้เรียนรู้ความหมายของคำว่า "สีสันแห่งชีวิต" ในหลายๆ ด้าน

ขอบคุณ ที่สอนให้รู้ว่า การมีชีวิตอยู่คนเดียวบนโลกใบนี้นั้น มันเป็นไปไม่ได้

ขอบคุณที่ทำให้เหล่าแฟนคลับได้มีความรู้สึกหลายๆ อารมณ์ ต่อพวกคุณ

ขอบคุณ

ขอบคุณ

และขอบคุณ

ARASHI 

สุดท้าย นิยามARASHIของเค้าคือ

.............ARASHI is my EVERYTHING.................. 

edit @ 22 Nov 2009 23:04:01 by Nucky Zuu:S no ABLAZE